با محمد نصیری یکی از اعضای تیم هیات تهران و فاتح سال گذشته برودپیک کارگری صحبت کردم

اینان.  این دلاوران  عازم صعود قله گاشربروم دو می باشند. با او صحبت کردم.

 خودش انجا بود و دلش اینجا.  نگران و دلشوره امانش نمی داد.  صبح هم زنگ زد، دلش شور می زد و بغضی غریب در گلو داشت.

برا ما برا این روزگار غریب و برا این ......

هر چه بود آرامش کردم که به فکر صعود باشد و ستیز با هیاکل غول آسا این نیز بگذردُ.

 براي او و ديگر يارانش آرزوي سلامت و پيروزي كردم قرار شد روز دوشنبه اسكاردو را به مقصد اسكولي ترك كنند.

خاطره خيلي يادم مياداز اون دقایق پر اضطراب رفتن و رسیدن به دروازه هیمالیا.. ولي ولي ولي چرا باید نوشت در حالی که این وضع اسف بار بر مردممان می گذرد.

از خودم بدم مياد كه چرا؟ چرا؟ بايد بر ما اين گونه باید رود.......

بگذريم پرنده مردني است

                                          پرواز را به خاطر بسپار

اُبهت رؤیا

بالهایم را بگستران
تا در آسمان دشت وجودت به پرواز در آیم
ودر آن بلندی
نظاره گر وجود پر ابهّتت باشم

بالهایم را بگستران
تا به ابرهای خیالت برسم
و با تصورات شیرینت
همنشین شوم
ای بی همتای من
بالهایم را بگستران تا بی پروا بسویت پَر کشم
و در آسمان آبیت به انتظار نشینم